1 Inleiding
De student leert hoed de moslims na de overwinning bij Badr te maken kregen met nieuwe beproevingen: de vreugde van twee gezegende huwelijken, de woede en wraakzucht van de Mekkanen, de vorming van een enorm leger tegen Medina, het desertie‑verraad van de huichelaars, en uiteindelijk het begin van de Slag bij Uḥud — waar discipline, gehoorzaamheid en vertrouwen in Allāh opnieuw centraal stonden.
2 Twee huwelijken
Kort na Badr trouwde de Heilige Profeet ﷺ twee van zijn dochters uit. Fāṭimah (raḍiyAllāhu ʿanhā), de jongste dochter, trouwde met ʿAlī (raḍiyAllāhu ʿanhu). Haar bruidsschat bestond uit enkele kruiken van aardewerk, een waterzak en twee handmolens. Deze cadeaus bleven gedurende haar leven bij haar. In de jaren die daarop volgden maalde zij haar eigen meel en haalde zij zelf water.
De tweede dochter, Umm Kulthūm (raḍiyAllāhu ʿanhā), trouwde met ʿUthmān bin ʿAffān (raḍiyAllāhu ʿanhu). Eerder was haar zuster Ruqayyah getrouwd met ʿUthmān. Echter, kort na de slag bij Badr kwam Ruqayyah te overlijden en liet de Profeet zijn tweede dochter met ʿUthmān trouwen. Dit bezorgde ʿUthmān de titel Dhūn‑Nūrayn, oftewel “eigenaar van twee lichten”.
3 Mekkaanse sluwheid na de slag van Badr
Niemand in Mekka had ooit gedroomd wat zich in Badr had afgespeeld. Toen het bericht voor het eerst in de stad bekend werd gemaakt, weigerden de mensen het te geloven. Maar het keerde zich om tot een onverbiddelijke waarheid. Na enkele dagen van duisternis en wanhoop kwamen de trotse inwoners van Mekka langzaam terug tot zichzelf. Pijnlijdend onder het verlies begonnen zij voorbereidingen te treffen voor een tweede aanval op de moslims.
Dit keer werden de voorbereidingen op grotere schaal uitgevoerd. Een leger van 3.000 man werd uitgerust. Vrouwen marcheerden zij aan zij met hun mannen. Zij schreeuwden om dapperheid aan te moedigen en waren aanwezig om aarzelende mannen terug te sturen naar het slagveld.
4 Een verrassing voor de moslims
De Quraysh vormden een leger van meer dan 3.000 strijders. Krankzinnig van vergelding vertrokken de chaotische mannen naar Medina. Het Mekkaanse leger was volop in aantocht, maar de moslims wisten daar nog niets van.
De vijand was slechts op korte afstand van Medina toen ʿAbbās, een oom van de Heilige Profeet ﷺ, een bericht stuurde dat een groot leger onderweg was en spoedig Medina zou bereiken. Dit bericht gaf de Profeet een onprettig gevoel. Zoals gewoonlijk legde hij het bericht voor aan de mensen.
Enkelen zeiden dat het beter zou zijn in de stad te blijven en de vijand daar te verslaan. Anderen wilden een gevecht op open terrein. De Heilige Profeet ﷺ vond het eerste idee weloverwogen, maar omdat de meerderheid voor een gevecht op open terrein was, respecteerde hij hun mening.
5 De huichelaars deserteren
Het was vrijdag. Na het verrichten van het middaggebed trok de Profeet zijn wapenuitrusting aan en trof voorbereidingen om zijn mannen naar het open terrein te leiden. Hij keek zijn mannen aan en zei: “Als jullie op Allāh vertrouwen en je flink verzetten, dan zal de overwinning voor jullie zijn.”
Kort daarna vertrok de Heilige Profeet ﷺ met een leger van 1.000 man uit de stad. Toen zij de poorten passeerden, zei de huichelaar en leider ʿAbdullāh bin Ubayy dat hij met zijn 300 mannen geen oorlog zou voeren op open terrein. Hij wilde oorlog voeren vanuit de stad. Hiermee maakte hij een excuus om te deserteren. Door zijn houding werd het leger gereduceerd tot 700 man.
6 De oorlog bij Uḥud
Uḥud is een heuvel op enkele kilometers afstand van Medina. Op 11 Shawwāl, 3 Hijrah, marcheerde de Heilige Profeet ﷺ naar Uḥud en stelde de verdedigingslinies op. Hij nam zijn positie in met achter hem de heuvel. In de heuvel was een doorgang. De vijand zou kunnen omlopen en via die doorgang een verrassingsaanval uitvoeren. Daarom werden vijftig boogschutters daar gestationeerd. Hun opdracht was nadrukkelijk de doorgang niet te verlaten, hoe de oorlog ook zou verlopen.
Ook nu begon de oorlog eerst met individuele gevechten, gevolgd door een algemeen gevecht. Ondanks het kleine leger van de moslims vielen spoedig veel doden aan de kant van de vijand.
Vrouwen aan beide kanten voerden hun verantwoordelijkheden goed uit. De Quraysh‑vrouwen schreeuwden aanmoedigend naar hun mannen en zongen oorlogsliederen. De moslimvrouwen brachten water voor de soldaten en verzorgden de gewonden.