1 Inleiding

Vanwege het aanzienlijke aantal oorlogen dat de islamitische staten en de Arabische natie uitputte, slaagde de koloniserende macht erin het Ottomaanse rijk omver te werpen en zijn invloed beetje bij beetje te beperken. Daarna volgde de ondertekening van de Sykes-Picot-overeenkomst tussen Frankrijk en Groot-Brittannië in 1916, waardoor ze overeenkwamen over het verdelen van de Arabische regio in controlegebieden, dus ze onderwierpen Libanon en Syrië aan de Franse heerschappij, terwijl Jordanië en Irak werden onderworpen aan de Britse heerschappij, omdat Palestina een kleine staat bleef. Dit alles gebeurde zonder ook maar de minste aandacht te schenken aan de mening van de mensen in de regio, alsof ze zich niet bekommerden om de toekomst van hun land, of alsof de mensen niet meer waren dan slaven van de kolonist die hun aandeed wat hij wilde. Geconfronteerd met deze raciale verdeeldheid en onwettige controle over de Arabische landen, was het de plicht van de naties van de regio om te streven naar de bevrijding van de Arabische landen van de Britse en Franse bezetting.

2 Palestina en de historische waarheid

Het wordt als gemakkelijk beschouwd om nauwkeurige informatie te verkrijgen, onderbouwd door gedocumenteerde bronnen over de geschiedenis van Palestina die teruggaat tot duizenden jaren tot onze hedendaagse tijd, en dat vanwege de overvloed aan bronnen en studies die deze geschiedenis hebben aangepakt, bovenop de plaatsen die dergelijke informatie beveiligen, de Palestijnse Autoriteit is, en dat om ervoor te zorgen dat de informatie vrij is van enige vervorming of verdraaiing,  en opdat de komende generatie, of het nu Palestijnen is of niet, deze geschiedenis nooit zal vergeten. Op deze basis biedt het Palestijnse Nationale Informatiecentrum, dat valt onder het Algemeen Instituut voor Informatie, dat op zijn beurt is aangesloten bij de Palestijnse Autoriteit, volledige historische informatie die wordt bevestigd door studies en onderzoek.

3 Prehistorisch Palestina

Palestina stond sinds de oudheid bekend als Kanaän-land, waar het werd genoemd in de rapporten van een van de legerleiders aan koning Mary. Bovendien is deze naam duidelijk gegraveerd op de obelisk van Adrimi, die de koning van Alkha (Tal Al-A’tshenah) was in het midden van de vijfde eeuw voor Christus. De oorsprong van het woord Palestina, zoals het werd genoemd in de Assyrische geschriften tijdens het tijdperk van de koning van Assyrië (Addizary III) rond het jaar 800 voor Christus, komt van het woord Philsta, waar hij op zijn obelisk had gegraveerd dat zijn troepen in het vijfde jaar van zijn regering Palastu onder zijn controle hadden gebracht,  en dwong zijn volk om belasting te betalen. Ook werd het woord Palestina door Herodotus genoemd op Aramese basis, zoals we zien dat hij het gebruikt om te verwijzen naar een plaats in het zuidelijke deel van Syrië of (Palestijns-Syrië) in de buurt van Finithya tot aan de Egyptische grenzen. Bovendien hadden de Roemeense historici, zoals Agathar Chides, Strabo en Diodoru, een dergelijke benaming gebruikt.

Tijdens het Roemeense tijdperk werd de naam Palestina op al het heilige land genoemd, daarna ontwikkelde het zich tot de officiële naam van dit district sinds het tijdperk van Hadrianus, dus deze naam werd veel gebruikt in de christelijke kerk, waar ze er vrij vaak naar verwezen in de christelijke pelgrimsrapporten. Aan de andere kant maakte Palestina tijdens het islamitische tijdperk deel uit van Bilad Al-Shām.

De vruchtbaarheid van het Palestijnse land, naast zijn voorname positie, had het sinds de oudheid bewoonbaar gemaakt, waar het een sleutelrol speelde als cultureel knooppunt tussen verschillende plaatsen in de wereld, vanwege zijn centrale ligging, waardoor het sinds de oudheid historisch herkenbaar was.