1 Inleiding

De student leert hoe het jodendom volgens deze bronnen is ontstaan uit de lijn van Ḥazrat Ibrāhīm, Isḥāq en Yaʿqūb, en hoe Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām) de Banī Isrāʾīl leidde, de Tien Geboden ontving en de Tawrāt verkondigde. Hij leert hoe historische gebeurtenissen, zoals verwoestingen van Jeruzalem en het verlies van de Torah, leidden tot het ontstaan van de Mishna, Gamāra en uiteindelijk de Talmud. Ook leert hij hoe deze boeken volgens de tekst werden samengesteld, waarom christenen daar vijandig tegenover stonden, en dat Joodse geleerden “Haham” worden genoemd en de Talmud even belangrijk achten als de Torah.

2 Oorsprong van Banī Isrāʾīl

De Joodse religie is de godsdienst van de mensen die geloofden in Ḥazrat Mūsā (Mozes), en van degenen die tot vandaag zijn overgebleven uit de nakomelingen van deze gelovigen. Ḥazrat Ibrāhīm (ʿalayhis salām) was de vader van Ḥazrat Isḥāq (ʿalayhis salām), die de vader was van Ḥazrat Yaʿqūb (ʿalayhis salām). De andere naam van Ḥazrat Yaʿqūb (ʿalayhis salām) was Isrāʾīl. Isrāʾīl betekent ʿAbdullāh, en ʿAbdullāh betekent “slaaf/dienaar van Allāh”. Daarom worden de nakomelingen van de twaalf zonen van Ḥazrat Yaʿqūb (ʿalayhis salām) Banī Isrāʾīl (Kinderen van Israël) genoemd.

3 Leven van Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām)

Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām) was een grote profeet. Hij werd gestuurd naar de Banī Isrāʾīl. Hun bevolking nam toe in Egypte. Zij aanbaden Allāh toegewijd, maar zij werden onderdrukt en vernederd. Volgens sommige bronnen werd hij 1705 jaar vóór ʿĪsā (ʿalayhis salām) in Egypte geboren. Hij leefde tot zijn veertigste in het paleis van de farao. Nadat hij zijn familie had leren kennen, verhuisde hij naar de stad Madyan. Daar trouwde hij met de dochter van Shuʿayb (ʿalayhis salām). Later vertrok hij terug naar Egypte. Onderweg sprak hij met Allāh Ta’ālā op de berg Ṭūr (Sinaï). Men schat dat hij rond 1625 v.Chr. is overleden.

4 De Tien Geboden en de Tawrāt

Ḥazrat Mūsā (ʿalayhis salām) leidde de Banī Isrāʾīl uit Egypte. Hij sprak opnieuw met Allāh Ta’ālā op de berg Ṭūr. Hij kreeg de “Tien Geboden” van Allāh Ta’ālā. Hij verkondigde de Awāmir ʿAsharah (Tien Geboden) aan de Banī Isrāʾīl en probeerde hen het geloof bij te brengen dat er slechts één Allāh is. Hij gaf hun de Tawrāt (Torah), geopenbaard door Allāh Ta’ālā. Maar hij kon hen niet naar de beloofde gebieden brengen. De Banī Isrāʾīl begrepen zijn goddelijke voorschriften nooit volledig.

5 Historische gebeurtenissen en verlies van de Torah

Het Assyrische rijk viel Jeruzalem twee keer binnen vóór de komst van ʿĪsā (ʿalayhis salām), en de Romeinse keizer Adrianus doodde in 135 n. Chr. de meeste Joden in Jeruzalem. Zij verbrandden hun exemplaren van de Torah, waardoor de Torah verloren ging. Na verloop van tijd raakten de Joden verder verdorven. Zij splitsten zich in eenenzeventig sekten. Zij veranderden en vervuilden de Torah. Zij schreven een religieboek genaamd Talmud, dat uit twee delen bestaat: Mishna en Gemara. Het boek Mīzān al‑Mawāzīn bewijst onomstotelijk dat de boeken die tegenwoordig door Joden en christenen als Torah en Bijbel worden beschouwd, niet het Woord (kalām) van Allāh Ta’ālā zijn.

6 Ontstaan van Mishna, Gamāra en Talmud

Het boek Mīzān al‑Mawāzīn is in het Perzisch. Op pagina 257 staat: Volgens de Joodse overtuigingen inspireerde Allāhu Ta’ālā Mūsā (Mozes, ʿAlayhi ’s‑salām) op de berg Ṭūr (Sinaï) met bepaalde kennis, samen met de Torah. Ḥazrat Mūsā droeg deze leringen over aan Hārūn, Yūshā en al‑Yeʿāzār. Deze personen gaven deze leringen door aan de opvolgende profeten, en uiteindelijk aan de heilige Yahūdā. In de tweede eeuw van de christelijke jaartelling werden deze leringen door de heilige Yahūdā gedurende een periode van veertig jaar in een boek opgeschreven. Dit boek kreeg de naam Mishna.

Voor de Mishna werden twee commentaren geschreven, in respectievelijk de derde en de zesde eeuw van de christelijke jaartelling, in Jeruzalem en in Babel (Babylon). Deze commentaren kregen de naam Gamāra. Elk van de twee Gamāra‑boeken werd samen met de Mishna in één boek samengevoegd en kreeg de naam Talmud. Het boek dat de Gamāra van Jeruzalem bevat, samen met de Mishna, wordt de Talmud van Jeruzalem genoemd. Het andere boek, dat de Gamāra van Babel bevat samen met de Mishna, wordt de Talmud van Babel genoemd.

7 Christelijke houding en religieuze termen

Christenen tonen bittere vijandigheid tegenover deze drie boeken. Een van de redenen voor hun vijandigheid is dat zij geloven dat een van de mannen die de Mishna doorgaf Shamʿun was, een drager van het kruis dat werd gebruikt om Jezus Christus te kruisigen. In het boek Talmud staan enkele zaken die door moslims als waar worden beschouwd. Daarom ontkennen christenen ook de islam.

Joodse mensen noemen hun religieuze geleerden “Haham”. Al‑Yeʿāzār is de zoon van Shuʿayb (ʿAlayhi ’s‑salām). De Joden hechten evenveel belang aan de Talmud als aan de Torah.

8 Cultuur van het jodendom

De joodse cultuur is een eeuwenoude traditie die sterk verbonden is met religie, geschiedenis en gemeenschapsleven. Centraal staan de Torah, de mitswot (religieuze voorschriften) en het dagelijkse leven volgens halacha (joodse wet). Rituelen zoals sjabbat, koosjer eten, gebed, en het vieren van feestdagen zoals Pesach, Rosj Hasjana, Jom Kipoer en Soekot vormen belangrijke culturele pijlers.

Familie en gemeenschap spelen een grote rol: samen eten, leren, vieren en herdenken zijn kernonderdelen van het joodse leven. Joodse cultuur omvat ook een rijke traditie van studie — vooral van Torah en Talmoed — en een sterke nadruk op rechtvaardigheid, liefdadigheid (tsedaka) en het bewaren van identiteit door taal, geschiedenis en rituelen.

Daarnaast kent de joodse cultuur een lange geschiedenis van muziek, literatuur, filosofie en kunst, die zich in verschillende regio’s (zoals Sefardisch, Asjkenazisch en Mizrachi) op unieke manieren heeft ontwikkeld.

Kort gezegd: de joodse cultuur is een combinatie van religieuze praktijk, gemeenschapsleven, studie, traditie en historische continuïteit.