1 Inleiding

De student leert in het kort dat deze tekst uitlegt hoe ʿĪsā (Jezus, ʿAlayhi ’s‑salām) wordt gezien vanuit een islamitisch perspectief: dat hij een mens is, geen “zoon van God”, dat de Joden hem verwierpen, hoe de kruisiging wordt geïnterpreteerd, en hoe latere christelijke studies dat beeld beïnvloeden. Verder leert hij hoe de Injīl verdween, hoe het Oude en Nieuwe Testament ontstonden, en waarom het Evangelie van Barnabas belangrijk wordt genoemd in deze traditie.

2 De menselijkheid van Ḥazrat ʿĪsā en de betekenis van Rūḥ al‑Quds

Ḥazrat ʿĪsā (Jezus, ʿAlayhi ’s‑salām) is een mens zoals wij, die werd geboren uit een maagd, Maryam (Maria). Dit feit wordt duidelijk vermeld in de Qur’ān al‑Karīm, die ook verwijst naar Rūḥ al‑Quds (de Heilige Geest). Maar, in tegenstelling tot wat christenen denken, betekent dit niet dat Ḥazrat ʿĪsā de zoon van God is. De term Rūḥ al‑Quds symboliseert dat Allāhu Ta’ālā aan Ḥazrat ʿĪsā “de Macht van Verheven Redder” heeft gegeven.

3 De reactie van de Joden en de kruisiging

ʿĪsā (ʿAlayhi ’s‑salām) probeerde de Joden ervan te overtuigen dat zij waren afgedwaald en dat de juiste weg die was welke hij liet zien. Maar de Joden bleven vasthouden aan de veronderstelling dat de redder op wie zij wachtten een zeer strenge, harde, felle en onverzettelijke persoon zou zijn. Zij geloofden niet in Ḥazrat ʿĪsā. Omdat zij dachten dat hij een valse profeet was, hitsten zij de Romeinen tegen hem op en lieten hem — zoals zij geloofden — kruisigen. [Volgens de islamitische religie was de gekruisigde niet Jezus, maar Asharyut Yahuda (Judas), die Jezus voor een klein bedrag aan de Romeinen had verkocht.]

4 Moderne christelijke studies over de kruisiging

Recente studies van christelijke geleerden hebben aangetoond dat Jezus nog leefde toen hij van het kruis werd gehaald. In 1978 publiceerde iemand genaamd John Reban een boek over deze kwestie, dat op de bestsellerlijsten terechtkwam. Het is nog niet bekend welke invloed dit onderzoek zal hebben. Maar het heeft reeds de veronderstelling vernietigd dat Ḥazrat ʿĪsā (ʿAlayhi ’s‑salām) “stierf aan het kruis en dat God de Vader Zijn enige zoon offerde voor de verzoening van zondaars.” Daarom zijn christelijke historici bezig de kerk zware klappen toe te brengen.

5 Verwachting van de Messias onder de Joden

De Joden verwachtten dat de ware Messias (Masīh) spoedig zou komen. Maar, zoals een beroemde Joodse historicus heeft gezegd: “Wij hebben tweeduizend jaar gewacht, maar nog steeds is er geen redder gekomen. Het lijkt erop dat Ḥazrat ʿĪsā de ware Messias was. Wij waardeerden hem niet, en wij zorgden ervoor dat die grote profeet, die als onze redder was gekomen, werd gekruisigd.”

6 De Injīl, de Bijbel en de samenstelling van het Oude en Nieuwe Testament

Een boek genaamd de Injīl werd geopenbaard aan Ḥazrat ʿĪsā. Maar de Joden vernietigden het boek binnen tachtig jaar. De Heilige Bijbel die later verscheen en nu wordt beschouwd als het heilige boek van de christenen dat door Allāhu Ta’ālā is gezonden, bestaat uit twee delen:

• Het Oude Testament: bevat de voorschriften van de profeten die vóór Ḥazrat ʿĪsā verschenen, vooral de wet van Mūsā.
• Het Nieuwe Testament: omvat de vier boeken geschreven door zijn volgelingen Mattheüs, Marcus, Lucas en zijn apostel Johannes, met informatie over het leven van Jezus, zijn daden en zijn vermaningen.

7 Verschillen in nauwkeurigheid tussen Qur’ān en Bijbel

De grote nauwkeurigheid die werd betracht bij het vastleggen van de Qur’ān al‑Karīm werd niet in acht genomen bij het samenstellen van de Bijbel. Veel verkeerde ideeën, fabels en onzinnige verhalen werden aan de waarheid toegevoegd. Er is gedetailleerde informatie over de Bijbel in de Arabische boeken Risālah‑i Samsāmiyya van professor hadji Abdullah Abdi Bey uit Manastır (overleden 1303/1885) en in het Turkse boek Izāh al‑Merām, beide gedrukte werken.

8 Het Evangelie van Barnabas

Toch zijn er evangeliën bekend die dicht bij de oorspronkelijke Bijbels staan. De belangrijkste daarvan is het Evangelie van Barnabas. Barnabas was een Jood die op Cyprus werd geboren. Zijn echte naam was Jozef. Hij was een van de voornaamste volgelingen van Jezus en had een belangrijke positie onder de apostelen. Zijn bijnaam, Barnabas, betekent “iemand die raad geeft en goede daden aanmoedigt.” De christelijke wereld kent Barnabas als een grote heilige die samen met Paulus op pad ging om het christendom te verspreiden. De christenen vieren 11 juni als de dag van Sint Paulus.

9 Verdwijning van het Evangelie van Barnabas

Barnabas schreef precies op wat hij had gehoord en geleerd van Ḥazrat ʿĪsā. Het boek van Barnabas en andere Bijbels waren populair en werden gelezen gedurende de eerste driehonderd jaar van het christendom. In het jaar 325, toen het eerste concilie van Nicea (Iznik) besloot alle Bijbels die in de Hebreeuwse taal waren geschreven af te schaffen, werd ook de Bijbel van Barnabas vernietigd. Dit werd bereikt door officieel te dreigen iedereen te doden die andere Bijbels dan de vier geautoriseerde boeken zou bewaren of lezen. De overige Bijbels werden in het Latijn vertaald, maar de Bijbel van Barnabas verdween plotseling.

10 Cultuur van het christendom

De christelijke cultuur is gebouwd op het leven en de leer van Jezus Christus en heeft zich over twee millennia ontwikkeld in verschillende landen en tradities. Centraal staan liefde, naastenliefde, vergeving, gemeenschap en geloof in één God. Christenen hechten veel waarde aan gebed, kerkbezoek, Bijbellezing en het vieren van sacramenten zoals doop en avondmaal.

Belangrijke feestdagen zoals Kerst, Goede Vrijdag, Pasen, Hemelvaart en Pinksteren vormen culturele hoogtepunten en worden vaak gevierd met kerkdiensten, muziek, familiebijeenkomsten en symbolische rituelen. De zondag geldt traditioneel als rust‑ en eredag.

Christelijke cultuur omvat ook een rijke traditie van kunst, muziek, architectuur en literatuur: kerken, kathedralen, koormuziek, iconen, schilderkunst en eeuwenoude theologische teksten hebben een grote invloed gehad op de wereldgeschiedenis. Daarnaast spelen ethiek, zorg voor armen, onderwijs en gemeenschapsleven een belangrijke rol in christelijke instellingen.

Kort gezegd: de christelijke cultuur is een combinatie van geloofspraktijk, gemeenschapsleven, rituelen, feestdagen en een brede historische traditie van kunst en ethiek.